Verslag van familie Janse van de jaren '50          

In 1950 kwamen wij, de familie Janse, als eerste Indische Nederlanders naar Schijndel. 
We woonden toen in hotel de Zwaan bij de familie Wouters met hun twee zoons Rene en Jan, 
de kok van het hotel was Bennie Dutting. 
Naast het hotel was het politiebureau en een slager die nog ambachtelijk slachtte.
Tegenover het hotel een vlakte met links een paadje dat naar de kerk leidde en het vrijerspaadje werd genoemd. 
op de hoek aan de hoofdstraat een speelgoedwinkel.
Mijn broer Wout en ik, Joep Janse, gingen bij meester Tiebosch naar school en waren hier ook de eerste kleurlingen van school herinner ik me de broers Fons en Jan Verhagen, Harrie (?) Tausch en een jongen Fassbinder.
Mijn zusje ging naar de nonnenshool, mocht alleen een broek aan als daar overheen een rok 
gedragen werd ook werd er elke morgen gebeden dat de koningin zich tot het katholieke geloof zou bekeren.
Toen we de eerste keer naar school gingen kwamen we pas de speelplaats op toen iedereen al naar binnen was. Doordat de klassen op het schoolplein uitkeken zag meneer Tiebosch  ons komen.
Hij ging de klas uit en verwelkomde ons buiten letterlijk met open armen. Ik herinner me ook dat de leerlingen met de neuzen tegen het raam gedrukt stonden te kijken.
In het speelkwartier werden we omringd door medeleerlingen die eigenlijk niet begrepen waar onze bruine kleur vandaan kwam. Bij mijn broer Wout probeerde een jongen door wrijven de kleur van zijn arm te wissen.
Iemand uit een hogere klas wilde wel eens weten of hij tegen pijn kon. Wout zei heel stoer ja en werd daarop in zijn arm geknepen. Hij hield zich groot en gaf geen kik waarop de sterkste uit die klas het ook probeerde maar weer liet hij, zij het met moeite, niets merken. Het gevolg was een behoorlijke blauwe plek. Hij schepte ook op over tijgerjacht en meer van dat soort verhalen, wat zonder meer geloofd werd.
De enige tijger die hij ooit in zijn leven had gezien zat in een kooi in de dierentuin.
Mijn zusje leerde haar schoolvriendinnetjes maleise liedjes en als ik me goed herinner was er wel animo onder de meisjes om mee te zingen.
 
Kerstmis 1950 was er geen dienst in de protestantse kerk. Mijn moeder ging toen, omdat het behoorlijk koud was, gekleed in een lange broek naar de katholieke kerk.
Het dragen van een lange broek in Indonesié was normaal maar hier toentertijd uit den boze. Ook droeg mijn moeder geen hoedje om het simpele feit dat ze geen hoedje had.
Mijn moeder kreeg te horen dat zij niet katholiek was en eigenlijk niet gekleed voor een kerkbezoek. 
Ze antwoordde dat een kerk Gods huis was en iedereen welkom was ongeacht het dragen van hoed, broek of rok. Zij heeft dan ook ongestoord de dienst kunnen volgen.
 
Voordat we in Schijndel kwamen hebben we eerst een paar maanden in St. Michielsgestel gewoond en daar is mijn broer Wout door de plaatselijke dominee, die ook in Schijndel preekte, gedoopt.
Het verhaal van mij moeders "katholieke kerkbezoek" deed als een lopend vuurtje de ronde. Het kon dan ook niet uitblijven dat een paar dagen later de vrouw van de dominee op de fiets uit
 St. Michielsgestel door de sneeuw naar ons kwam want haar was ter ore gekomen dat mijn moeder zich tot het katholicisme wilde bekeren. 
Zo ging dat in die dagen!
 
Ik herinner me ook de dorps dokter meneer Martens met zijn franse vrouw, 
hij heeft ons ook eens uitgenodigd voor een etentje bij hem thuis. 
Tegenover de kerk de drogisterij van de familie van Lier met hun zoons Marius en Pieter.
Schijndel was toen een dorp zoals in het lied "het dorp"van Wim Sonneveld. 
helaas heeft ook hier, als in het lied, de moderne tijd toegeslagen en al het moois vernield.
Vlakbij de hoek Pomstraat - Hoofdstraat was de kledingwinkel 
van meneer Ausems en aan de andere kant de winkel van de fam. Bosmans 
Daar werden radio's en allerhande elektrische toestellen verkocht 
maar het klapstuk uit die tijd was wel de eerste televisie die spelend
tentoon werd gesteld in de etalage.
Bijna elke dag stonden er wel tien tot twintig of meer mensen zich voor de 
etalage te vergapen aan die kleine bioscoop.
Meestal waren het testbeeld kijkers omdat er toen nog bijna geen programma's waren.
Dat was in 1951 nou dat is toch lang geleden nietwaar?
Zo dat was het dan Leo. Mijn broer en ik zijn op 5 Mei naar Schijndel geweest en 
hebben op het terras van wat vroeger" Hotel de Hopbel" was heerlijk geluncht. 
Vandaag aan de dag heet het " Café restaurant de Hopbel" Er was in tegenstelling 
tot vele andere dorpen en steden weinig te doen alleen een puzzelrailly voor oude auto's. 

 

Mijn zus Inge die sinds 1962 in Amerika woont heb ik ook de site over Schijndel gestuurd.  Het was voor haar een feest van herkenning!  Ze herinnerde zich dat ze goed bevriend was met Wim Bosmans van de radiozaak. Ook vertelde ze over twee vriendinnetjes waarvan een Trees heette.Hun  ouders hadden een meubelzaak . De begrafenissen werden destijds uitgevoerd met een verrijdbare baar. De kist lag dus op deze baar die voortgeduwd werd, daarachter liep de begrafenisstoet en zo ging men van de kerk richting begraafplaats. 
 
Toen we afgelopen bevrijdingsdag in Schijndel waren zagen we tot onze verbazing dat de slagerij die destijds naast hotel de Zwaan stond nog altijd in bedrijf is! Toen we naar binnen keken leek het wel of de tijd had stilgestaan. Dit is eigenlijk een prachtig monument!  Hier in Den Haag staat een originele de Gruyter winkel die gekoesterd wordt en onderhouden door een stichting die dit soort monumenten beheerd.
De slagerij is net zo'n monument. Het enige verschil is dat de slagerij nog in bedrijf is en de winkel van de Gruyter al jaren niet meer. Als de slagerij nog full time in bedrijf is zegt dat wel wat over de kwaliteit van de producten. Wanneer je je in deze moderne tijd kan meten met moderne winkels dan mag je met recht trots zijn op je winkel.
 
Ik kijk dan ook met een mengeling van heimwee en weemoed naar al die mooie foto's 
uit een tijd die lang voorbij is. dank en hulde aan de maker van al dit moois!!   
Houdoe en nog veel succes met de site.                                                                                                                                                                
Groetjes  Joep Janse